بررسی میزان بروز آسیب کلیوی حاد به دنبال مایع درمانی با سالین ‏ایزوتونیک ‏‎0.9%‎ در مقایسه با رینگر لاکتات در بیماران بایپس کرونری بدون استفاده از پمپ قلبی-ریوی بستری در بخش مراقبتهای ویژه ‏

هدف: تعیین میزان بروز آسیب کلیوی حاد به دنبال مایع درمانی با سالین ایزوتونیک در مقایسه ‏با رینگر لاکتات در بیماران بایپس کرونری بدون پمپ قلبی ریوی، بستری در بخش مراقبتهای ویژه طراحی: کارازمایی بالینی تصادفی، یکسویه کور، جمعیت مورد مطالعه: 966 نفر. ‏ شرایط ورود به مطالعه: بیماران پس از عمل الکتیو بای پس کرونری بدون پمپ شرایط خروج از مطالعه: عمل جراحی اورژانس؛ عمل قلبی قبلی؛ سیستم طبقه ‏بندی وضعیت فیزیکی (‏ASA‏) بیشتر از 4؛ سابقه بیماری کلیوی؛ دیابتیک نفروپاتی؛ کراتینین ‏سرم بیشتر ازیک سوم قبل از عمل؛ میزان تصفیه گلومرولی‎ ‎‏(‏GFR‏) کمتر از 75% قبل ازعمل؛ ‏کسر تخلیه ای (‏EF‏) کمتر از 30% قبل از عمل؛ درناژ زیاد بیشتراز یک برابر حجم حین عمل؛ ‏استفاده از بالون پمپ حین و پس از عمل؛ فیبریلاسیون بطنی (‏VF‏) ریکارنت طول کشیده حین ‏عمل، اینوتروپ دوز بالا (2 اینوتروپ) حین عمل؛ عدم رضایت بیمار به اجرای طرح؛ اگر ‏هایپرکلرمی (‏CL‏ بیشتر از 110) در حین مطالعه در ‏ICU‏ ایجاد شود؛ بعضی بیماران در حین ‏تحقیق ممکن است دچار عارضه (هموراژی، درناژ، ایست قلبی، ناپایداری همودینامیک طول ‏کشیده، عوارض عصبی ‏CVA‏) شوند که دچار ریزش می شوند.‏ گروه مداخله: محلول رینگرلاکتات، ‏30 سی سی بر کیلوگرم در 24 ساعت، پس از عمل ‏جراحی.‏ گروه کنترل: سالین ایزوتونیک‏ 0.9%‏، ‏30 سی سی بر کیلوگرم در 24 ساعت، پس از جراحی.‏ متغیر پيامد اولیه: گازهای خون شریانی، قبل از مداخله و در 24 ساعت اول بعد از مداخله هر 4 ساعت توسط آزمایش خون؛ نیتروژن اوره خون، قبل و بعد از مداخله، روزانه با آزمایش نمونه خون وریدي از بازو؛ سطح کراتینین خون، روزانه بعد از مداخله توسط آزمایش خون به روش ژافه

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد