تعیین میزان بروز آسیب کلیوی حاد به دنبال مایع درمانی با سالین ‏ایزوتونیک ‏‎0.9%‎ در مقایسه با رینگر لاکتات در بیماران جراحی بایپس قلب با ‏پمپ قلبی ریوی بستری در بخش مراقبتهای ویژه ‏

هدف: تعیین میزان بروز آسیب کلیوی حاد به دنبال ‏مایع درمانی با سالین ایزوتونیک در مقایسه ‏با رینگر ‏لاکتات در بیماران بایپس کرونری ‏با پمپ بایپس قلب ریوی بستری ‏در بخش مراقبتهای ویژه. طراحی: کارازمایی بالینی ‏تصادفی، یکسویه کور، جمعیت مورد مطالعه: 966 ‏نفر. شرایط ورود به مطالعه: بیماران پس از ‏عمل الکتیو بای پس کرونری بدون پمپ قلبی ریوی. شرایط خروج از مطالعه:عمل جراحی اورژانس؛ عمل ‏قلبی قبلی؛ سیستم طبقه ‏بندی وضعیت فیزیکی ‏‏(‏ASA‏) بیشتر از 4؛ سابقه بیماری کلیوی؛ دیابتیک ‏نفروپاتی؛ کراتینین ‏سرم بیشتر از 1.3 قبل از عمل؛ ‏میزان تصفیه گلومرولی‎ ‎‏(‏GFR‏) کمتر از 75% قبل ‏از عمل؛ ‏کسر تخلیه ای (‏EF‏) کمتر از 30% قبل از ‏عمل؛ درناژ زیاد بیشتراز یک برابر حجم حین عمل؛ ‏‏استفاده از بالون پمپ حین و پس از عمل؛ ‏فیبریلاسیون بطنی (‏VF‏) ریکارنت طول کشیده حین ‏‏عمل، اینوتروپ دوز بالا (2 اینوتروپ) حین عمل؛ عدم ‏رضایت بیمار به اجرای طرح؛ اگر ‏هایپرکلرمی (‏CL‏ ‏بیشتر از 110) در حین مطالعه در ‏ICU‏ ایجاد شود؛ ‏بعضی بیماران در حین ‏تحقیق ممکن است دچار ‏عارضه (هموراژی، درناژ، ایست قلبی، ناپایداری ‏همودینامیک طول ‏کشیده، عوارض عصبی ‏CVA‏) ‏شوند که دچار ریزش می شوند. گروه مداخله: سالین ایزوتونیک‏ 0.9%‏ حاوی 154 میلی اکی ولان یون کلر، 40 سی سی بر کیلوگرم در 24 ساعت، پس از جراحی. گروه کنترل: محلول رینگرلاکتات حاوی 109 میلی اکی ولان یون کلر، 40 سی سی در کیلوگرم در 24 ساعت بعد از عمل. گازهای خون شریانی متغیر پيامد اولیه: گازهای خون شریانی، قبل از مداخله و بعد از مداخله در 24 ساعت اول هر 4 ساعت توسط آزمایش خون؛ نیتروژن اوره خون، قبل و بعد از مداخله روزانه توسط آزمایش خون، نمونه خون وریدي از بازو؛ سطح کراتینین خون، روزانه بعد از مداخله توسط آزمایش خون به روش ژافه.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد