بررسي تاثير تزريق زير لثه اي سيمواستاتين بر ممانعت از ریلپس دندانها پس از حرکات ارتدنسي

اهداف: هدف از این مطالعه ارزیابی اثر سیموستاتین برروی میزان ریلپس دندانها در انسان پس از حرکات ارتدنسی و نیز اثر آن بر ایندکس خونریزی لثه ای و حد چسبندگی بالینی می باشد. طراحی: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی غیرتصادفی و یک سویه کور است که به صورت موازی انجام می گردد. نحوه انجام: پس از بستن فضاها با دستگاههای ارتدنسی، ابتدا ایندکس خونریزی لثه ای به همراه اندکس حد چسبندگی بالینی برای همه بیماران اندازه گیری می شود. شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و خروج اصلی: بیماران خانم که دارای 6-4 میلی متر فضا بین دندانهای قدامی فک بالا یا پایین داشته باشند وارد مطالعه می شوند. همچنین بیماران تحت درمان سیستمیک با داروهای گروه استاتین و بیماران مبتلا به پریودونتیت شدید از مطالعه حذف می شوند. مداخلات: بيماران به طور تصادفي به دو گروه مساوي نفره تقسيم مي شوند: در گروه اول، تزريق محلول نرمال سالين بعنوان پلاسبو در عمق پاكت شش دندان قدامي با دوز 2/1ميلي گرم به ازاء هر ناحيه اينتر پروگزيمال دوهفته پس از جرم گيري و در گروه دوم تزريق سيمواستاتين در عمق پاكت شش دندان قدامي با دوز 2/1ميلي گرم به ازاء هر ناحيه اينتر پروگزيمال دوهفته پس از جرم گيري انجام می شود. متغیرهای پیامد اصلی: میزان ریلپس پس ازهشت هفته با محاسبه فضاهای ایجاد شده از روی فتوگرافی و توسط نرم افزار تحلیل لبخند در دو گروه بررسی می شود. همچنین ایندکس خونریزی لثه ای به همراه اندکس حد چسبندگی بالینی محاسبه می شود.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد