تاثير قصه گويي بر احساس تنهايي كودكان سن مدرسه بستري

هدف از اين مطالعه تعيين تاثير قصه گويي بر احساس تنهايي كودكان سن مدرسه بستري در مركز آموزشي درماني كودكان شهر رشت مي باشد. نمونه ها شامل 56 كودك 8 تا 12 ساله مبتلا به بيماري حاد بستري مي باشد. معيارهاي ورود به مطالعه شامل: كودكان 8 تا 12 سال، از بستري كودك بيش از 12 ساعت نگذشته باشد، همراهي يكي از والدين طي مدت بستري، داشتن هوشياري، عدم داشتن درد، تمايل به شركت در تحقيق فقدان مشكلات روانشناختي مانع از برقراري ارتباط و مشاركت در نظر گرفته مي شود. انتصاب نمونه ها به صورت تصادفي به دو گروه كنترل و مداخله صورت مي گيرد. ابزار جمع آوري داده ها پرسشنامه مقياس تنهايي آشر مي باشد. جهت گردآوري داده ها، ابتدا توضيح كامل در رابطه با كار پژوهشي به مادر كودك داده خواهد شد، سپس پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك و پرسشنامه احساس تنهايي آشر در روز اول (قبل از مداخله) تكميل مي شود. در مورد گروه كنترل هيچ گونه مداخله اي صورت نمي گيرد. در گروه مداخله، از روز اول تا روز پنجم بستري قصه گويي به صورت كلامي و فردي توسط پژوهشگر، يك بار در روز، در شيفت كاري عصر، ساعت 16 الي 18 با حضور مادر انجام مي شود. يك روز پس از پايان مداخله قصه گويي، در روز ششم مجددا پرسشنامه احساس تنهايي گروه كنترل و مداخله تكميل مي شود.

معاونت تحقيقات و فناوري دانشگاه علوم پزشكي گيلان