بررسی تاثیر اصلاح شیوه ی رفتاری هنگام برخاستن در درمان بیماران مبتلا به بورسیت پس آنسرین مقاوم به درمان

هدف: بررسی تاثیر اصلاح شیوه ی رفتاری هنگام برخاستن در درمان بیماران مبتلا به بورسیت پس آنسرین مقاوم به درمان طراحي انجام مطالعه: تصادفي(روش پاکت های دربسته)، بدون دارو نما، تک مركزي، کور نشده جمعيت مورد مطالعه: ۶۰ بیمار مبتلا به بورسیت پس آنسرین (PATB) که به طور سرپایی به مطب روماتولوژیست مراجعه کردند. معیارهای ورود: افراد مونث 50-60 سال مبتلا به بورسیت پس انسرین مقاوم به درمان، نمایه ی توده ی بدنی 25-30 کیلوگرم بر مترمربع. معیارهای خروج: افراد مبتلا به بیماریهای قلبی، دیابت، هایپرتنشن، زخم معده و دئودنوم، سرطان، اختلالات کبدی و کلیوی، عدم تحمل مسکن، سابقه ی جراحی زانو یا آرتریت التهابی یا تروما به زانو و یا درمان قبلی بورسیت پس آنسرین (pes anserine tendino-bursitis=PATB) در طول یکسال گذشته. به افراد گروه مداخله وکنترل، علاوه بر توصیه های مصرف دوز ضد درد ناپروکسن(۵۰۰ میلی گرم هر ۱۲ ساعت) یا دیکلوفناک (۷۵ میلی گرم روزانه ) ، مصرف پنتوپرازول (۴۰ میلی گرم صبح ناشتا) به مدت ۲ هفته ، کاهش وزن ، عدم نشستن به صورت دوزانو و چهارزانو و آموزش تقویت عضله ی چهارسر ران که به گروه کنترل نیز داده می شود، در مورد نحوه برخاستن از روی صندلی یا تخت اموزش داده می شود، به طوری که هنگام برخاستن استخوان تیبیا در حالت خنثی باشد و چرخش یه خارج نداشته باشد. به گروه کنترل در مورد شیوه ی برخاستن آموزش داده نمی شود.

دانشگاه علوم پزشکی سمنان