اثر تحریک زیرپوستی عصب تیبیال خلفی در درمان Lower Urinary tract symptom در بیماران خانم مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس مراجعه کننده به بیمارستان امام خمینی

مطالعه ای مداخله¬ای ، بر روی 20 خانم مراجعه کننده به مرکز تحقیقات مغز و اعصاب ، در محدوده سنی 18 تا 55 سال . این بیماران بر اساس معیارهای مک دونالد 2010، مبتلا به انواع بیماری مالتیپل اسکلروزیس که دچار علایم ادراری تحتانی شده و بر اساس یورودینامیک ، مبتلا به دیس¬سینرژی اسفنکتر-دترسور یا هایپر اکتیویتی دترسور مقاوم به درمان می باشند. . تمامی بیماران در صورت UTI حذف خواهند شد.بیماران با سابقه جراحی اوروژنیتال ، سنگ کلیه، بارداری، بیماری قلبی-ریوی شدید، بیمارانی که ناتوانایی جسمی آنها مانع ازانجام شود،دیابت، بیماریهای دیگر سیستم عصبی مرکزی و یا عدم رضایت می باشند،واردمطالعه نمیشوند. بیمارانی که دچار تشدیدعلایم ادراری ویادچار حمله جدیدی از بیماری گردند که منجر به تشدید علایم ادراری شود، و نیز آنهایی که به طور کامل مراجعه نکنند، از مطالعه حذف می شوند. بیماران 12 نوبت تحت تحریک عصب تیبیال خلفی قرار خواهند گرفت. تحریک به مدت 30 دقیقه و یک بار در هفته در یک پا با یک سوزن مونوپولار شماره 38 با زاویه 60 درجه، 5 سانتی¬متر بالای مالئول داخلی و مختصری پشت استخوان تیبیال انجام خواهد شد. این تحریک با جریان 5/0 تا 9 میلی آمپر با مدت زمان تحریک 200 میکرو ثانیه با فرکانس 20 هرتز بر اساس پاسخ حرکتی و حسی پلانتار فلکشن پا، انجام خواهد شد. علایم ادراری بیماران به صورت هفتگی ثبت می گردد.در انتهای دوره (پس از 12 هفته)مجددا از بیمارPVR وUDS به عمل آمده و نتایج حاصله با نتایج اولیه پیش از مداخله مقایسه می گردد.

دانشگاه علوم پزشکی تهران