بررسی مقایسه ای افزودن تاموکسی فن یا گنادوتروپین به کلومیفن در تحریک تخمک گذاری در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک مقاوم به کلومیفن

خط اول درمان در عدم تخمکگذاری استفاده از داروهای آنتی استروژنی مثل کلومیفن میباشد. ممکن است بیمار مقاوم به کلومیفن سیترات بالای 25% و احتمال باروری 40 % همراه باشد. یک علت برای احتمال پائین حاملگی در کلومیفن اثرات احتمالی آنتی استروژن آن بر اندومتر میباشد. تاموکسیفن داروی مشابه ای بوده که اثرات آنتی استروژنی کمتری بر اندومتر و موکوس سرویکس دارد. در صورت عدم پاسخ به کلومیفن اضافه کردن ترکبیبات گنادوتروپین به درمان که خط دوم درمان در این بیماران میباشد هزینه بالایی دارد و با توجه به اینکه حساسیت بالا تخمدان پلی کیستیک به گنادوتروپین و خطر بالا از تحریک بیش از حد تخمدان، حاملگی های متعدد، و سقط جنین، هدف از این مطالعه بررسی ترکیب دو داروی کلومیفن و تاموکسیفن در تحریک تخمکگذاری در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک(PCOS) میباشد. بیماران طبق شرایط ورود:(سن بیماران بین 18 تا 35 سال و ... ) و خروج:(هیستروسالپنگرام، آسیب شناسی لگن یا جراحی و...)انتخاب میشوند. این مطالعه دو سویه کور، روی 200 زن نابارور مبتلا به PCOS که به مرکز باروری و ناباروری فاطمه الزهرا(س) در سالهای 89 و 90 مراجعه کردند، انجام میشود. به هر بیمار که به صورت تصادفی انتخاب میشوند، کلومیفن 100میلی گرم در روز سوم تا نهم و تاموکسیفن 20 میلی گرم روزانه از روز سوم سیکل قاعدگی(گروه یک) داده می شود یا گنادوتروپین HMG 75میلی گرم در روز 7، 8 و 9(گروه دوم). در آخر از نظر میزان تخمکگذاری، وقوع حاملگی، ساختن فلیکول غالب، ضخامت اندومتر در دو گروه با هم مقایسه میشود.

معاونت تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی بابل