بررسی تاثیرتزریق متیل پردنیزولون اینتراتمپانیک درمقایسه با دگزامتازون بر بهبود وزوز گوش و هیدروپس اندوانفاتیک با استفاده از تست ECOG در بیماران منیر قطعی

هدف: تعیین میزان تاثیرتزریق متیل پردنیزولون اینتراتمپانیک درمقایسه با دگزامتازون بر بهبود وزوز گوش و هیدروپس اندوانفاتیک با استفاده از تست ECOG در بیماران منیر قطعی طراحی: کارآزمایی بالینی نحوه انجام: بیماران منیر قطعی مراجعه کننده به بیمارستان امیراعلم که به مدت سه ماه به درمان روتین پاسخ نداده اند وارد مطالعه شده و به صورت تصادفی به دو گروه مداخله تقسیم می شوند. در یک گروه تزریق اینتراتمپانیک متیل پردنیزولون (40mg/1ml) و به گروه دیگر تزریق اینتراتمپانیک دگزامتازون(8mg/2ml) انجام می شود. شرایط ورود و خروج اصلی شرکت کنندگان: معیار ورود: بیماران بین 18 تا 80 سال، عدم پاسخ به درمان محدودیت مصرف نمک، دیورتیک و بتاهیستین به مدت سه ماه معیار خروج: ابتلا به بیماری های سیستم عصبی عضلانی ، بیماریهای طناب نخاعی وCNS بیماریهای گوش میانی، اوتیت سروز،کاهش شنوایی هدایتی، مصرف داروهای اتوتوکسیک، اعتیاد به مواد مخدر، بیماران با سابقه عمل جراحی گوش میانی، جراحی های با مداخله در سیستم گوش داخلی، بیماران با منیر دو طرفه و پرفوراسیون پرده تمپان، عدم سابقه درمان سیستمیک گلوکوکورتیکویید ها مداخلات: گروه مداخله: 41 بیمار مبتلا به منیر قطعی در هر گروه و در درمانگاه تحت بی حسی موضعی تزریق اینتراتمپانیک پردنیزولون و یا دگزامتازون به صورت اینتراتمپانیک قرار می گیرند. سه تزریق به فاصله یک هفته انجام می شود. دو تا 4 هفته پس از تزریق، تست الکتروکوکلئوگرافی انجام خواهد شد. گروه کنترل: در این مطالعه گروه کنترل نداریم. متغیرهای پیامد اصلی: بهبود سرگیجه

معاونت تحقیقات و فناوری، دانشگاه علوم پزشکی تهران