تعیین تأثیر استفاده از دستگاه فشار متناوب هوایی بر تعادل بیماران نوروپاتی دیابتی

اهداف و طراحی: نوروپاتی دیستال محیطی یکی از علل اختلال تعادل در بیماران دیابتی است. یکی از تئوریهای مفروض نوروپاتی دیستال دیابتی، کاهش جریان خون ثانویه به پاتولوژی آرتریولهای اعصاب محیطی می باشد. دستگاه فشار متناوب هوایی با توجه به تأثیر آن بر همودینامیک عروقی و بهبود خون رسانی، می تواند عملکرد شریانچه های اندام تحتانی را بهبود بخشیده و تغذیه نورونی را افزایش دهد. هدف این مطالعه بررسی تأثیر دستگاه فشار متناوب هوایی بر بهبود تعادل و علائم نوروپاتی، با توجه به نقشی که نوروپاتی دیابتی در اختلال تعادل دارد، در بیماران دیابتی نوع 2 با نوروپاتی دیستال محیطی می باشد. نحوه انجام و شرکت کنندگان: 39 بیمار با دیابت نوع 2 و نوروپاتی، به دو گروه مداخله (20 بیمار) و کنترل (19 بیمار) تقسیم شدند. معیارهای ورود اصلی شامل سن بین 40 تا 75 سال و داشتن دیابت نوع 2 و مهمترین معیار خروج بیماری قلبی عروقی بود. مداخله:گروه مداخله تحت 10 جلسه درمان با دستگاه فشار متناوب هوایی قرار گرفتند که هر جلسه به مدت 45 دقیقه طول می کشید. فشار دستگاه فشار متناوب هوایی 80 میلیمتر جیوه بود. متغیرهای پیامد اصلی:هر دو گروه در جلسه معاینه اول و نهایی، تحت ارزیابیهای بالینی شامل پرسشنامه های نوروپاتی والک و میشیگان و تستهای تعادل رومبرگ، تست ایستادن تاندم و تست ایستادن یک پا قرار گرفتند. نتایج در گروه درمان بیانگر بهبود قابل توجه در کاهش نمره نوروپاتی بر اساس پرسشنامه های نوروپاتی والک و میشیگان بود. همچنین زمان ایستادن تاندم و ایستادن یک پا افزایش قابل توجه داشت.

دانشگاهی