تاثیر تربیت شنیداری واکه ای بر پاسخ های دیررس و رفتاری شنوایی کودکان کم شنوا

هدف: مطالعه حاضر از جمله پژوهش هاي بنيادي و كاربردي مي باشد كه به بررسي تاثير تربيت شنيداري واكه اي بر جداسازي اصوات گفتاري همزمان در كودكان كم شنوا مي پردازد. جداسازی همزمان جزو مولفه هاي پايه اي تجزيه و تحليل صحنه شنوايي بوده و از نقش بسیار مهمی در درک گفتار برخوردار می باشد. طراحی: جداسازی اصوات گفتاری همزمان با استفاده از پتانسیل های دیررس شنوایی (دامنه و نهفتگی N1-P2) و آزمون های رفتاری شنوایی (زمان واکنش و امتیاز شناسایی بر حسب درصد) برای کودکان ارجاع داده شده از مراکز دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی مورد بررسی قرار می گیرد. نحوه انجام: در این مطالعه، در ابتدا پاسخ های دیررس و رفتاری شنوایی برای 30 کودک کم شنوا (15 کودک گروه شاهد و 15 کودک گروه آزمون) ثبت می گردد. در ادامه، برای 15 کودک کم شنوای گروه آزمون، تربیت شنیداری واکه ای به مدت 3 تا 6 ماه ( دو جلسه در هفته) ارائه می گردد. در نهایت، ثبت پاسخ های مذکور برای هر دو گروه انجام گرفته و با هم مقایسه می شوند. شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و خروج اصلی شرکت کنندگان: 30 کودک 4 تا 6 ساله با ابتلا به کم شنوایی حسی عصبی در حد متوسط تا شدید. تمامی کودکان شرکت کننده دارای سمعک بوده و همسان سازی بر اساس سن، سطح تحصیلی والدین، مرتبه تولد صورت می گیرد. مداخلات: تربیت شنیداری واکه ای برای 3 تا 6 ماه انجام خواهد گرفت. متغیر های پیامد اصلی: دامنه N1-P2، نهفتگی N1-P2، زمان واکنش، امتیاز شناسایی بر حسب درصد

محقق