مقایسه دو روش تمرینی پیلاتس و اکتیورایج بر دامنه حرکتی و ادم اندام فوقانی پس از جراحی در بیماران مبتلا به سرطان پستان

هدف: عمل سرطان پستان مانند سایر جراحی ها، ممکن است مشکلات و عوارضی داشته باشد که شناسایی آن ها می تواند به عنوان روشی برای پیشگیری یا مقابله با عوارض مؤثر واقع شود. با توجه به بروز اختلال حرکتی و حسی در اندام فوقانی در سمت جراحی شده، استفاده از روش های بازتوانی را ضروری می سازد. هدف اصلی در انجام این تحقیق تاثیر تمرینات پیلاتس بر دامنه حرکتی و ادم اندام فوقانی زنان مبتلا به سرطان پستان متعاقب عمل جراحی است. معیار های ورودی و خروج: تمامی بیماران مونث بوده و برای اولین بار و تنها در یک سمت بدن تحت جراحی رادیکال ماستکتومی قرار گرفته باشند و قبل از جراحی درمان های مکمل دیگری دریافت نکرده و بیماران در صورت تمایل می توانستند از طرح خارج شوند. از بین بیماران مراجعه کننده به مرکز انستیتو کانسر در طول شش ماه به صورت تصادفی 40 بیمار برای تقسیم در دو گروه تمرین و کنترل انتخاب می شوند و گروه پیلاتس در مدت 15 جلسه به تمرینات Mat پیلاتس پرداخته و گروه کنترل در همین مدت زمانی تمرینات رایج در مرکز فیزیوتراپی را اجرا می نمایند. پیامد های اولیه: انتظار میرود که پیامدهایی که بدنبال تمرینات پیلاتس ایجاد می گردد، موجب افزایش دامنه حرکتی اندام فوقانی بیماران گشته و ادم اندام بیماران نیز کاهش یابد و عوارض جراحی در بیماران کاسته شود و بیمار برای مراحل بعدی درمان آماده گردد.

دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی