تأثير لووتيروکسين بر نقص حافظه ناشي از درمان با تشنج برقي در بیماران دو قطبی

هدف از این مطالعه بررسی کاهش احتمالی نقص حافظه ناشی از درمان با تشنج برقی در بیماران دو قطبی با تجویز لووتیروکسین است. معیار های ورود به مطالعه: تشخیص بیماری دو قطبی بر اساس مصاحبه ساختار یافته روان‌پزشکی؛ وجود اندیکاسیون برای درمان با تشنج برقی طبق نظر متخصص روان‌پزشکی؛ سن بين 18 تا 65 سال؛ رضايت کتبي آگاهانه از سرپرست بیمار. معيارهاي خروج از مطالعه: وجود هرگونه موارد منع مصرف لووتيروکسین؛ ابتلاي همزمان به اعتياد به مواد و الکل؛ اختلالات عضوي مغزی و عقب ماندگی ذهنی (بر اساس شرح‌حال، معاينه فيزيکي و پرونده بيماران) و یا هرگونه اختلال شناختی (نتیجه آزمون کوتاه وضعیت ذهنی کمتر از 23) در بدو مطالعه؛ تعداد جلسات درمان با تشنج برقی کمتر از ٦جلسه؛ دليريوم ناشي از درمان؛ نگرفتن حداقل یکی از داروهای تثبیت کننده استاندارد (والپروات سدیم، کاربامازپین یا لیتیوم)؛ دریافت بیش از یک داروی تثبیت کننده استاندارد (از میان والپروات سدیم، کاربامازپین یا لیتیوم)؛ دریافت بیش از یک شوک در بیش از نیمی از جلسات؛ مدت تشنج کمتر از 15 ثانیه در بیش از نیمی از جلسات؛ مدت تشنج بیش از 3 دقیقه حتی در یک جلسه. جمعیت مورد مطالعه 48 بیمار دو قطبی نوع 1 هستند که در فاصله شهریور 95 تا خرداد 96 برایشان درمان با تشنج برقی تجویز شده است. در مدت درمان به گروه مداخله روزانه0/1 میلی گرم لووتیروکسین و به گروه کنترل دارونما داده می شود و متوسط میزان نقص حافظه در دو گروه با استفاده از تست حافظه وکسلر سنجیده و مقایسه می شود.

محقق