بررسی و مقایسه تاثیر درمان با اولانزاپین و هالوپریدول بر جریان خون اندازه گیری شده نواحی مختلف مغز بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی بروش اسپکت و ارتباط آن با پاسخ به درمان بیماران.

هدف کاربردی این مطالعه شناسایی الگوی تغییر خونرسانی مغز به موازات درجه پاسخ بالینی به درمان با Olanzapine (به عنوان یک آنتی سایکوتیک آتیپیک) در مقایسه با هالوپریدول بر حسب وضعیت خونرسانی و وضعیت بالینی اولیه بیماران قبل از درمان میباشد. با توجه به هزینه زیاد درمان با این گونه داروها شاید بتوان با تعیین وضعیت اولیه خونرسانی بخش های مختلف مغز بیماران به وسیله برش نگاری رایانه ای با فوتون منفرد (SPECT) و تغییرات آن پس از یک دوره درمان به عنوان یک روش کاملا عینی مکمل به موازات سایر سنجش های بالینی و عملکردی، درجه پاسخ به درمان با دونوع داروی مختلف را تعیین یا پیش بینی کرد. 30 بيمار مبتلا به اسكيزوفرني، كه به صورت سرپایی به بیمارستان روزبه مراجعه میکنند و Drug-naïve یا حداقل به مدت 4 هفته Drug-free بوده و داراي معيارهاي ورود و فاقد معيارهاي خروج از مطالعه مي‌باشند، انتخاب شده و در ابتدا آزمونهای Clinical Global Impresion (CGI) و (PANSS)برای تعیین وضعیت بالینی آنها به کار رفته و قبل از شروع درمان، تصویر برداری خونرسانی مغز با SPECT انجام میشود. سپس بیماران مورد مطالعه به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم می شوند: گروه اول (15 بیمار) تحت درمان با Olanzapine 10 mg/day و گروه دوم (15 بیمار) تحت درمان با هالوپریدول 10 mg/day به مدت 4 هفته قرار مي‌گيرند. ميزان بهبود بالینی بيماران بر اساس آزمون های فوق مجددا مورد ارزيابي قرار مي‌گيرد و مجددا تصویر برداری خونرسانی مغز با SPECT انجام میشود. تغییر الگوی خونرسانی مغز مورد بررسی قرار گرفته و ارتباط این تغییرات با نمره آزمون های به کار رفته بر حسب وضعیت اولیه بالینی و الگوی اولیه خونرسانی تعیین می شود و دو گروه از نظر متغیر های ذکر شده با هم مقایسه می شوند.<br /><br /><br />

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران