سیب های الکتریکی یکی از مخرب ترین صدمات وارد شده بر بدن بوده که از جمله شدیدترین مشکلات بهداشتی جامعه چه در کشورهای توسعه یافته یا در حال توسعه به شمار می رود. در مقایسه با سایر انواع سوختگی, سوختگی الکتریکی با شیوع پایین تری رخ می دهد اما نتایج درمانی مرتبط با آن رضایت بخش نبود و در اکثر مواقع به قطع اندام و ناتوانی ناشی از آن به همراه کاهش کیفیت زندگی فرد و کاهش قدرت تولید می گردد. شیوع این نوع از آسیب های سوختگی غیر حرارتی به میزان 2 تا 3 درصد در جوامع پیشرفته و 21 تا 27 درصد در کشورهای در حال توسعه می باشد. با وجود میزان بروز کمتر این نوع سوختگی در مقایسه با سایر آسیبهای حرارتی, مکانیسم آسیب رسانی آن متفاوت بوده و پاتوفیزیولوژی پیچیده تری دارد.
با وجود معرفی هر روزه متدهای جدید درمانی در آسیب های سوختگی الکتریکی, درمان این آسیب ها بسیار پیچیده و بحث برانگیز بوده و شامل چالش های زیر می باشد: نکروز و دژنراسیون بافتی, خشکی, ایسکمی, عفونت, ترومبوز, دبریدمان, پانسمان, بازسازی, فاکتورهای رشد و غیره می باشد. بدین ترتیب, روش های جایگزین جهت درمان سوختگی های الکتریکی مور نیاز هستند. این روش ها باید دارای ویژگی های زیر باشند: حفظ بافت های سالم باقی مانده در حد امکان, بهبود دویاره سازی بافت ها, امکان پیوند ساختارهای حیاتی به اندام ها در مواقع لزوم بازسازی آنها, فراهم آوردن هر چه سریعتر پوشش مناسب با خونرسانی مناسب برای زخمها بلافاصله پس از بروز آسیب با استفاده از فلاپ بافتی, و بهبود امکان بقای فلاپ و بستر زخم.
با این دیدگاه, از سال 1986, روش های بازسازی زود هنگام اندام ها به دنبال آسیب الکتریکی شکل گرفتند و رفته رفته تحت مطالعات گسترده واقع سدند. با وجود این, چنین روش هایی هنوز نو پا بوده و بررسی های بیشتری را طلب می کنند.
هدف از انجام مطالعه مقايسه بازسازي زودهنگام و تاخيري اندام فوقانی در بيماران مبتلا به سوختگي الكتريكي با ولتاژ بالا است. نوع مطالعه کارآزمایی بالینی است که دو گروه مداخله و کنترل را شامل می شود. در گروه مداخله، بازسازی اندام آسیب دیده صورت می گیرد در حالی که گروه کنترل تحت روش متداول و مرسوم سوختگی الکتریکی شامل دبریدمان و اکسیزیون زخم و کنترل تا تشکیل گرانولاسیون و پانسمان مرتب واقع می شوند.
معیارهای ورود به مطالعه شامل آسیب الکتریکی با ولتاژ بالاتر از 1000 ولت که منجر به بروز آسیب اعضای حیاتی شامل اعصاب و عروق و تاندون ها و ساختارهای استخوانی و مفصلی به صورت یک زخم باز در اندام های فوقانی و تحتانی شده و فقدان پوست, فاشیا, بافت چربی زیر جلدی, عضلات را به دنبال داشته باشد. عدم امکان پیوند یا قرار داد گرافت برروی زخم ناشی از آسیب الکتریکی, شرایط حیاتی ناپایدار و وضعیت انعقادی مختل باعث خروج از مطالعه می گردد.
پیامدهای اصلی مطالعه، فانکشن عضو است.