بررسی اثر درمانی مونته لوکاست و پردنیزون در بیماران مبتلا به لیکن پلان دهانی

هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر درمانی همزمان مونته لوکاست و پردنیزون دربیماران مبتلا به لیکن پلان دهانی می باشد که در صورت موفقیت آن می توان با کاهش مقادیر داروهای کورتیکواسترویید از عوارض آن ها کاست و در عین حال با توجه به اثرات جانبی ناچیز مونته لوکاست به نتیجه مطلوب درمانی هم دست یافت . دویست بیمار مبتلا به لیکن پلان اروزیو( زن و مرد میانسال) انتخاب شده وتشخیص تمام بیماران بر اساس علایم بالینی و انجام بیوپسی صورت می گیرد . معيارهاي ورود به مطالعه عبارتند از: (1)تشخیص لیکن پلان دهانی براساس تاریخچه بالینی، معاینات فیزیکی و یافته های هیستوپاتولوژیک گذاشته می شود. (2) تمام بیماران یک دوره عاری از دارو به مدت حداقل دو ماه داشته باشند.(3) بیماری های سیستمیک نظیر دیابت ملیتوس ، هپاتیت وسابقه تروما نداشته باشند. معيارهاي خروج از مطالعه عبارتند از : بیمار تا پایان مطالعه از در مان تبعیت نکند . در این مطالعه تصادفی دو سویه کور( درمانگرو بیمار از روند درمان مطلع نمی باشند ) بیماران به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند؛ گروهA : روزانه بیست میلی گرم پردنیزون خوراکی به مدت پانزده روز، سپس دوازده و نیم میلی گرم برای پانزده روز و سپس شش و بیست و پنج صدم میلی گرم یک روز در میان به مدت پانزده روز . گروه B : پردنیزون همانند گروه Aو ده میلی گرم مونته لوکاست خوراکی به صورت روزانه در ماه اول و سپس ده میلی گرم مونته لوکاست یک روز در میان برای ماه دوم ؛ به بیماران گروه A علاوه بر پردنیزون دارونمای مشابه مونته لوکاست و با همان نحوه تجویز ارایه خواهد شد . اندازه ضایعه با خط کش یا پروب جراحی انعطاف پذیر، میزان درد با معیار VASقبل از شروع درمان و به فاصله هر دو هفته بعد از شروع درمان به مدت سه ماه ثبت خواهد شد . شکست درمان به صورت عدم بهبودی بالینی در حداقل یک دوره سه ماهه تعریف می شود . صد بیمار مبتلا به لیکن پلان اروزیو( زن و مرد میانسال) انتخاب شده وتشخیص تمام بیماران بر اساس علایم بالینی و انجام بیوپسی صورت می گیرد . معيارهاي ورود به مطالعه عبارتند از: (1)تشخیص لیکن پلان دهانی براساس تاریخچه بالینی، معاینات فیزیکی و یافته های هیستوپاتولوژیک گذاشته می شود. (2) تمام بیماران یک دوره عاری از دارو به مدت حداقل دو ماه داشته باشند.(3) بیماری های سیستمیک نظیر دیابت ملیتوس ، هپاتیت وسابقه تروما نداشته باشند. معيارهاي خروج از مطالعه عبارتند از : بیمار تا پایان مطالعه از در مان تبعیت نکند . در این مطالعه تصادفی یک سویه کور( فقط درمانگر از روند درمان مطلع می باشد ) بیماران به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند؛ گروهA : روزانه بیست میلی گرم پردنیزون خوراکی به مدت پانزده روز، سپس دوازده و نیم میلی گرم برای پانزده روز و سپس شش و بیست و پنج صدم میلی گرم یک روز در میان به مدت پانزده روز . گروه B : پردنیزون همانند گروه Aو ده میلی گرم مونته لوکاست خوراکی به صورت روزانه در ماه اول و سپس ده میلی گرم مونته لوکاست یک روز در میان برای ماه دوم ؛ به بیماران گروه A علاوه بر پردنیزون دارونمای مشابه مونته لوکاست و با همان نحوه تجویز ارایه خواهد شد . اندازه ضایعه با خط کش یا پروب جراحی انعطاف پذیر، میزان درد با معیار VASقبل از شروع درمان و به فاصله هر دو هفته بعد از شروع درمان به مدت سه ماه ثبت خواهد شد . شکست درمان به صورت عدم بهبودی بالینی در حداقل یک دوره سه ماهه تعریف می شود .

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی همدان