مقایسه ی تأثیر دو روش پیام کوتاه (تعاملی و غیر تعاملی) بر میزان تبعیت از رژیم درمانی بیماران با دریچه مصنوعی قلب

هدف پژوهشی این مطالعه مقایسه ی تأثیر دو روش پیام کوتاه (تعاملی و غیر تعاملی) برمیزان تبعیت از رژیم درمانی بیماران با دریچه مصنوعی قلب، با تأکید بر مصرف آنتی کوآگولانت می باشد. این مطالعه، یک کارآزمایی بالینی است. جامعه پژوهش بیماران با دریچه مصنوعی قلب هستند، که به بیمارستان امام خمینی شهر تهران مراجعه می کنند. نود نفر از بیماران واجد شرایط وارد مطالعه می گردند و به طور تصادفی به سه گروه تقسیم می شوند. پرسشنامه پژوهشگر ساخته توسط بیماران تکمیل و میزان INR آنها ثبت می گردد. پژوهشگر به همه بیماران بروشور آموزشی می دهد و شماره تلفن آنها را می گیرد و چگونگی استفاده از پیام کوتاه را به آنها می گوید. برای اطمینان از ارسال پیام ها، پژوهشگر گزینه "تحویل داده شد" را در گوشی خود فعال می کند. در بیماران بی سواد، از یکی از اعضای خانواده آنها درخواست می شود که پیام ها را بررسی کند. برای گروه کنترل هیچ پیامی ارسال نمی شود. در گروه غیر تعاملی، هر هفته چهار پیام آموزشی به مدت سه ماه ارسال می گردد. حداکثر متن هر پیام 160 حرف دارد. در گروه تعاملی، علاوه بر ارسال پیام های آموزشی، بیماران با پرسیدن سؤالات خود با پژوهشگر ارتباط دوطرفه دارند. در طول سه ماه، هر بیمار حداقل شش تعامل با پژوهشگر دارد. پس از سه ماه، هر سه گروه مجدداً پرسشنامه پژوهشگر ساخته را تکمیل می کنند. میزان تبعیت آنها با پرسشنامه و INR سنجیده می شود.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران