کارآزمایی بالینی مقایسه اثر فلووکسامین ودارونما روی شدت وزوز گوش ناشی از کاهش شنوایی حسی عصبی

(1) هدف: تعیین تأثیر فلووکسامین روی تون، فرکانس و شدت وزوز گوش ناشی از کاهش شنوایی حسی عصبی دربیماران مراجعه کننده به بیمارستان شهدای عشایر خرم آباد. (2) طراحی: تصادفی / سه سویه کور / کنترل با دارونما / تک مرکزی. (3) روش کار: روش نمونه گیری براساس معیارهای ورود افراد به مطالعه می باشد. صد بیمار بطور تصادفی به دو گروه 50 نفره A و B تقسیم می شوند. درگروه A، فلووکسامین (50 میلی گرمی) ودر گروه B، دارونما به مدت یک ماه داده می شود. قبل وبعد از مداخله، ویژگیهای وزوزگوش شامل فرکانس، شدت و تون آن توسط آزمون وزوزگوش ارزیابی می شوند. درانتهای مطالعه، نتایج با هم مقایسه می شوند. (4) شرکت کنندگان، معیارهای ورود وخروج: حجم نمونه100نفراست. معیارهای ورود: بیماران مبتلا به کاهش شنوایی حسی-عصبی و وزوزگوش / عدم منع مصرف فلووکسامین / با اخذرضایت نامه کتبی. معیارهای خروج: استفاده از داروهای مشابه / استفاده از داروهای دیگری که بافلووکسامین تداخل دارند / ایجاد عوارض جانبی فلووکسامین. (5) مداخلات: فلووکسامین و دارونما (کپسولهای حاوی نشاسته ذرت) به مدت یک ماه به بیماران داده می شود. (6) متغیرپیامداولیه: شدت وزوزگوش براساس آزمون وزوزگوش

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی لرستان