بررسي تاثير وضعيت قرارگيري نوزاد نارس بر اشباع اکسيژن خون شرياني، علائم حياتي و اتساع شکم متصل به فشار مثبت راه هوايي از راه بيني مبتلا به سندرم ديسترس تنفسي

هدف اين مطالعه بررسی تاثير وضعيت قرارگيري نوزاد نارس بر اشباع اکسيژن خون شرياني، علائم حياتي و اتساع شکم است. جامعه پژوهش این مطالعه را نوزادان 36-26 هفته، آپگار دقیقه اول و پنجم بالاتر از 7 و متصل به دستگاه فشار مثبت راه هوایی از راه بینی تشکیل می دهند. تشخیص اولیه این نوزادان سندرم دیسترس تنفسی بوده و وابسته به اکسیژن بودند. نوزادان در صورت نیاز به اینتوباسیون از مطالعه خارج می شدند. نمونه‌گیری به صورت در دسترس بر روی 41 نوزاد انجام شد. هر نوزاد کنترل خود بود. به طور تصادفی مشخص ‌گردید که اولین نوزاد در وضعیت دمر و یا طاقباز قرارگیرد. سپس به صورت یک در میان تا آخرین نوزاد تغییر وضعیت ادامه یافت. طول مدت قرار گیری در هر وضعیت، دو ساعت بود. درصد اشباع اکسیژن شریانی، غلظت اکسیژن دریافتی، تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و فشارخون در هر وضعیت، هر 30 دقیقه اندازه گیری و در پرسشنامه ثبت شد. دور شکم قبل و بعد هر وضعیت اندازه گیری و ثبت شد. دمای بدن در ابتدای هر وضعیت اندازه گیری و ثبت شد. پس از هر تغيير پوزيشن براي ثابت شدن نوزاد در وضعيت جديد 30 دقيقه فاصله زماني تحت عنوان دوره پاكسازي در نظر گرفته شده و سپس اندازه گيري و ثبت پارامترها انجام شده است.

معاونت پژوهشی دانشکده پرستاری و مامایی شهید بهشتی