تعيين اثربخشی داروی ریواستیگمین بر کاهش علائم دیسکینزی دیررس در بيماران مبتلا به اسكيزوفرنيا

(1)اهداف. پژوهش حاضر به بررسی اثربخشی داروی ریواستیگمین بر کاهش علائم دیسکینزی دیررس در بيماران اسكيزوفرنيک دریافت کننده داروهای آنتی سایکوتیک می پردازد. (2)طراحی. تصادفي، دوسويه كور، كنترل با دارو نما (3)نحوه انجام. 40 نفر بيمار مرد مبتلا به اختلال اسكيزوفرنيا (بر اساس DSM-IV-TR) بستري شده در مرکز روانپزشكي رازي، بطور تصادفي به دو گروه 20 نفري تقسيم شدند. به يك گروه داروی ریواستیگمین و به گروه دیگر دارونما بصورت دوسویه کور تجويز گرديد. در آغاز مطالعه و همچنین پس از سپری شدن هشت هفته، علائم حرکتی بيماران بر اساس مقیاس AIMS مورد بررسی قرار گرفتند. برای آزمون فرضیه پژوهش از آزمون آماری تحلیل کواریانس یک راهه یک متغیری استفاده شد. (4) شرکت کنندگان. 40 نفر بيمار مرد مبتلا به اختلال اسكيزوفرنيا (بر اساس DSM-IV-TR) بستري شده در مرکز روانپزشكي رازي كه در یک ماه گذشته از نظر روانی در شرایط پایداری بسر می بردند. (با محدوده سنی بین 18 تا 65 سال) (5)مداخلات. به يك گروه داروی ریواستیگمین و به گروه دیگر دارونما بصورت دوسویه کور تجويز گرديد. (6) متغیرهای پیامد اصلی. نام متغیر پيامد اولیه: شدت علائم دیسکینزی دیررس مقاطع زمانی اندازه گیری: در آغاز مطالعه و پس از سپری شدن هشت هفته نحوه اندازه گیری متغیر: مقیاس حرکات غیرارادی نابهنجار

محقق