مقایسه اثر میدازولام وریدی با انفوزیون وریدی دکس مدتومیدین بر روی سدیشن و طول مدت بی حسی نخاعی با بوپیواکائین برای جراحی سزارین

دکس مدتومیدین وریدی وقتی که بلافاصله بعد از بی حسی نخاعی تجویز می شود دارای اثرات زیادی مثل سدیشن کافی، بلوک حسی و حرکتی طولانی و بیدردی طولانی مدت می شود. هدف از این مطالعه ارزیابی و مقایسه کفایت پره مدیکاسیون با دکس مدتومیدین و میدازولام وریدی روی بیدردی و سدیشن در بیماران تحت جراحی سزارین با بی حسی نخاعی می باشد.در این مطالعه کارآزمایی بالینی ، تصادفی، دو سو کور 70 بیمار با وضعیت فیزیکی 1 و2، دارای زضایت آگاهانه تحت جراحی سزارین با بی حسی نخاعی به دو گروه 35 نفری تقسیم خواهند شد.در تمامی بیماران بی حسی نخاعی با 3 میلی لیتر بوپیواکائین هیپرباریک 0.5 % انجام گرفته و سپس بلوک حسی و حرکتی ارزیابی خواهد شد. بلافاصله بعد از کلامپ بند ناف گروه اول 1 میکروگرم پار کیلوگرم دکس مدتومیدین وریدی و گروه دوم 0.03میلیگرم میدازولام وریدی دریافت خواهند کرد. سطح سدیشن با استفاده از اسکور رامسی قبل و بعد از عمل هر 15 دقیقه ارزیابی خواهد شد. فشار خون و تعداد ضربان قلب نیز ارزیابی خواهد شد. داروها قبلا در سرنگ های دارای پوشش آماده شده و توسط متخصص بیهوشی که بی حسی اسپاینال را انجام میدهد و اطلاعی ازمحتوای آنها ندارد تزریق خواهد شد. شخص دیگری از نوع داروی تزریق شده خبر ندارد بیماران را در طی و بعد از عمل ارزیابی خواهد نمود.داده ها آنالیز خواهند شد.

مرکز تحقیقات دانشگاه علوم پزشکی تبریز