تاثیر بودزناید استنشاقی در پیشگیری از بروزبیماری مزمن ریوی در نوزادان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی با سن بارداری کمتر از 28 هفته

با توجه به تمامی دست آوردهای نوین در امر مراقبت تنفسی نوزادان BPD (Bronchopulmonary dysplasia) همچنان به عنوان شایعترین موربیدیتی جدی در شیرخواران پره ماچور خودنمایی میکند؛ درگیری در این پروسه با طولانی شدن بستری شیرخوار در بیمارستان همراه بوده و در درازمدت نیز شرایط زندگی را دشوار میکند. BPD در واقع تشخیـــصی است بر اســـــاس یکسری از شواهد پاتــــــولوژیک، که بدون شک تهویه مکــــانیکی و برخورد با اکسیـــژن در یک ریه نارس با بیــماری RDS مهمترین پاتوژن های آن میباشند؛ این بیــــماری به نام بیماری مــــزمن ریه (Chronic lung disease/CLD) نیز شناخته میشود. در حال حاضر CLD به صورت نیاز به اکسیژن مکمل برای حداقل 28 روز پس از تولد تعریف میشود. رویکردهای معطوف به CLD با توجه به اینکه پاتوژنز بیماری multifactorial است بر مداخلات درمانی و رویه های پیشگیری متمرکز میشود. با توجه به اینکه در اتیولوژی بیماری، تهویه مکانیکی، سمیت اکسیژن، پروسه های عفونی، و التهاب به عنوان فاکتورهای محوری شناخته میشوند، طیف وسیعی از اقدامات دارویی و همچنین غیردارویی در پیشگیری و درمان BPD مطرح شده اند. در این مطالـــــعه از کورتیکواستروئید استنشاقی (budesonide) جهت پیشگیری از این بیماری استفاده شده است. نوزادان با سن بارداری کمتر از 28 هفته بارداری که به علت دیسترس تنفسی و با تشخیص RDS تحت nCPAP قرار میگیرند و در طی 2 ساعت اول تولد سورفکتانت نیز دریافت میکنند وارد این مطالعه میشوند. برای نوزادان تحت مداخله (case group) از ساعت 12 تولد budesonide استنشاقی شروع و هر 12 ساعت تا حداکثر هفت روز و یا تا زمانی که تحت nCPAP باشند ادامه مییابد.

دانشگاه علوم پزشکی اصفهان