تاثیر داروی دی-سیکلوسرین و درمان شناختی رفتاری برظهور علایم اختلالات اضطرابی در بالغین مبتلا به یک نوع اختلال اضطرابی: یک كارآزمايي شاهددار تصادفی شده دو سو کور

این مطالعه به منظور بررسی تاثیر همزمان دی سیکلوسرین و درمان شناختی رفتاری بر بیماران مبتلا به حداقل یک نوع اختلال اضطرابی طراحی شده است.این مطالعه بصورت کارآزمایی بالینی دو سوکور و در جامعه ای متشکل از سی وشش فرد مبتلا به اختلال اضطرابی در دو گروه و در یک دوره زمانی هشت ماهه(شهریور90 لغایت اردیبهشت 91) انجام شد. در این مطالعه نه بیماران و نه افراد مسئول جمع آوری اطلاعات از گروهی که بیمار به آن تعلق دارد اطلاعی ندارند.بیماران حائز شرایط ورود به مطالعه عبارت بودند از نوجوانان 20-12 ساله با تشخیص اصلی اختلالات اضطرابی که با نظر روانپزشک اطفال، نیاز به مداخلات درمانی داشته و درمان ضد اضطراب دریافت کرده و سابقه مشکلات جسمی یا جدی روانپزشکی، اختلالات خلقی، سایکوزیس یا بیماریهای هذیانی یا سابقه وابستگی دارویی یا تغییر در داروهای ضد اضطراب و یا دوز آنها طی چهار هفته قبل از مطالعه نداشتند و افرادی که بر اساس معاینه روانی اختلال یادگیری نداشته و سابقه تشنج و افسردگی شدید و یا افکار خودکشی نداشتند و بر اساس آزمون ریون و با تایید روانپزشک مستقل دارای ضریب هوشی بیشتر یا مساوی 80 بودند. بیماران در صورت غیبت بیش از یک جلسه و عدم شرکت در جلسه فردی جبرانی، بروز مشکلات جدی روانی یا جسمی و همچنین در صورت عدم رضایت از مطالعه خارج می شوند.بیماران به ترتیب مراجعه و به روش غیر تصادفی آسان انتخاب و سپس توسط نرم افزار تصادفی ساز Random allocation بطور کاملا تصادفی در دو گروه 18 نفری مورد و کنترل تقسیم می گردند. بیماران در دو گروه بر علاوه چهارجلسه درمان شناختی رفتاری هفتگی، گروه مورد یک کپسول 50 میلی گرمی دی سیکلوسرین و گروه کنترل دارونما را بصورت روزانه و به مدت یک ماه یک ساعت قبل از جلسات دریافت می کردند. سن،جنس و نوع اختلال اضطرابی بوسیله مقیاسهای اسکارد و کتس بررسی و بین دو گروه مقایسه شدند.

دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، دانشکده پزشکی، معاونت پژوهشی