مقایسه تغییرات حداکثر جریان بازدمی پس از عمل جراحی کوله سیستکتومی لاپاروسکوپیک و کوله سیستکتومی به روش باز

اهداف: اعمال جراحی قسمت فوقانی شکم، موجب تغییرات تست های عملکرد ریه بعد از عمل میشوند. لاپاروسکوپی نیز موجب تغییرات فیزیولوژیک در سیستم تنفسی می شود و عملکرد دیافراگم بعد از لاپاروسکوپی ، به طور قابل توجهی مختل می شود. عواملی که باعث تشدید اختلالات محدودکننده ریه می شوند خطر عوارض ریوی پس از عمل را بالا می برند.هدف طرح ،بررسی حداکثر جریان بازدمی (Peak Expiratory Flow) قبل و بعد از عمل جراحی کوله سیستکتومی به روش لاپاراسکوپیک و روش باز است.مسلم است که عملکرد ریوی مناسب تر منجر به کاهش عوارض ریوی ناشی از عمل جراحی خواهد شد. متغیر پیامد اصلی حداکثر جریان بازدمی است. طراحی و نحوه انجام: مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی 30 بیمار با کوله سیستیت مزمن به علت سنگ کیسه صفرا با طبقه بندیASA یک و دو انجام می شود. بیماران به روش تصادفی به دو گروه 15 نفره کوله سیستکتومی باز (گروه یک) و کوله سیستکتومی لاپاروسکوپیک (گروه دو) تقسیم شده و حداکثر جریان بازدمی روز قبل از عمل، در اتاق ریکاوری، 24 و 48 ساعت بعد از عمل در حالت نیمه نشسته ثبت و داده ها با نرم افزار آماری SPSS ویرایش 17 تجزیه و تحلیل میشوند. معیارهای ورود به مطالعه شامل سن 20 تا 60 سال، سنگ کیسه صفرای علامت دار، طبقه بندیASA یک و دو و معیارهای خروج از مطالعه شامل BMI بالاتر از 30، جراحی اورژانس ، سنگ مجاری صفراوی، کوله سیستیت حاد، تاریخچه قبلی بیماری ریوی مزمن، بیمارانی که بعد از کوله سیستکتومی لاپاروسکوپیک مجبور به انجام روش باز می شویم و بیماران با سابقه اعمال جراحی وسیع قسمت فوقانی شکم است. مداخله انجام شده در گروه مداخله عمل جراحی کوله سیستکتومی لا پاروسکوپیک و در گروه کنترل عمل جراحی کوله سیستکتومی باز است.

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز