بررسي تاثير مداخله چند عاملي پرستار محور بر خواب بيماران بستري در واحد مراقبت کرونری

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر مداخله چند عاملی بر بهبود خواب بیماران بستری در واحد مراقبت کرونری است. اين پژوهش يك مطالعه نیمه تجربی است که در سال 1390 در بیمارستان دکتر شریعتی در ایران انجام گرفته است. نمونه های پژوهش شامل 60 بیمار بستری در واحد مراقبت کرونری بود که دارای شرايط ورود شامل: بستری بودن به مدت حداقل سه شب؛ آگاه بودن به زمان و مکان و عدم نیاز به احیای قلبی ریوی؛ نداشتن سابقه پزشکي اختلالات نورولوژیکی و روانی؛ عدم دريافت داروهاي تاثیر گذار بر خواب مانند آمفتامين ها، مخدرها در شب است و در صورت ترخيص بيمار در کمتر از سه روز؛دريافت بي هوشي و نیاز به احیا قلبی ریوی حين مطالعه؛ وجود بيماريهاي اعصاب و روان که در سابقه پزشکي بيمار ذکر شده باشد؛دريافت داروهاي مختل کننده خواب مانند داروهاي مدر، آمفتامين ها، مخدرها در شب از مطالعه خارج می شدند. نمونه ها به روش در دسترس وارد مطالعه گردیدند و ابتدا گروه کنترل و سپس گروه تجربه بررسی شد. مداخله چند عاملي پرستار محور برای گروه تجربه در مدت سه شب ابتدایی بستری انجام گرفت و شامل: تعديل عوامل محيطي مزاحم خواب، تغيير در رويه هاي مراقبتي جهت عدم قطع خواب بود و در گروه کنترل در همین مدت مراقبت های روتین بخش صورت می گرفت. ابزار سنجش کیفیت خواب پرسشنامه پیتس بورگ به همراه پرسشنامه پژوهشگر ساخت بود. با بررسی داده های قبل و بعد کیفیت خواب در دو گروه انتظار تفاوت معنی داری در بهبود خواب در گروه تجربه می رود.

دانشگاه علوم پزشکی تهران، مرکز تحقيقات مراقبت های پرستاری مامایی