بررسی اثر بخشی مداخله چند عاملی بر پیشگیری از بروز دلیریوم و طول مدت بستری بیماران در بخش جراحی قلب باز

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی مداخله چند عاملی بر پیشگیری از دلیریوم و طول مدت بستری بیماران در بخش جراحی قلب باز است. روش پژوهش: اين پژوهش يك مطالعه کارآزمایی بالینی است که در سال 1388 انجام گردیده است. نمونه پژوهش شامل 195 بیمار بستری در بخش جراحی قلب باز بیمارستان امام خمینی(ره) بود که اعتياد به الكل یا سابقه مصرف داروهای روانگردان نداشته و دارای سطح هوشیاری 4- یا 5- با استفاده از مقیاس RASS نباشد. معیارهای خروج از مطالعه شامل: عمل جراحی قلب باز اوژانسی و عدم رضایت به ادامه شرکت در پژوهش و ابتلا به عوارض بعد از عمل بود. بیماران به صورت انتخاب به روش در دسترس وارد مطالعه گردیدند و به دو گروه کنترل و مداخله تقسیم شدند. مداخله این پژوهش شامل(آموزش پرسنل، ایجاد تغییرات محیطی و نصب پوستر) بود. بیماران در هر دو گروه در مدت مطالعه به وسیله مقیاس CAM-ICU به صورت دو بار در روز از نظر بروز دلیریوم بررسی شدند. پرسشنامه مربوط به اطلاعات بیمار توسط پژوهشگر روز قبل از عمل جراحی تکمیل شد. با استفاده از چک لیست موارد بروز دلیریوم ثبت گردید. میزان بروز دلیریوم و طول مدت بستری در دو گروه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران