مقایسه اثر طرح متقارب و موازی ریز پیچ بر میزان موفقيت بالینی و درد در بیماران ارتودنسی

هدف این مطالعه مقایسه میزان موفقیت ریزپیچ های ارتودنسی طرح موازی و متقارب می باشد. این مطالعه بصورت تصادفي و یک سویه کور انجام خواهد شد. جمعيت مورد مطالعه از مراجعه کنندگان به بخش ارتودنسی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تبریز و مطب مجری طرح در سال 1395 انتخاب خواهند شد. معيار اصلي ورود به مطالعه طرح درمان قرار دهی یک ریزپیچ در دو طرف فک بالا بین دندانهای آسیای کوچک دوم و آسیای بزرگ اول جهت فراهم سازی انکوریج مطلق برای عقب بردن دندانهای قدامی می باشد. بیماران مبتلا به هر نوع بیماری تضعیف کننده استخوان از مطالعه حذف خواهند شد. با توجه به تأثیر سن در میزان موفقیت ریزپیچ ها، جهت همسان کردن گروهها تصادفی سازی بیماران در دو رده سنی زیر 16 سال و بالای 16 سال انجام می گیرد. هر یک از بیماران کمتر از 16سال و بالای 16سال بصورت تصادفی در یکی از دو گروه ریزپیچ های موازی یا متقارب وارد می شوند. 106 عدد ریزپیچ متقارب در 53 بیمار گروه مداخله و 106 عدد ریزپیچ موازی در 53 بیمار گروه کنترل (جمعا" 212 ریزپیچ در 106 بیمار) در هر بیمار یک ریز پیچ در هر طرف فک بالا بين دندان‌هاي آسیای کوچک دوم و آسیای بزرگ اول قرار داده خواهد شد. گشتاور قراردهی توسط ابزار اندازه گیری گشتاور تعیین می شود. بیمار از تخصیص گروههای مطالعه بی اطلاع است ولی کلینیسین ناگزیر از طرح قسمت پیچ شونده ریزپیچ آگاه خواهد بود. لقی ریزپیچ هر 4 هفته یکبار تا 40 هفته ارزیابی خواهد شد. ثبت میزان درد بلافاصله بعد از قراردادن ریزپیچ و سپس در فواصل 6ساعت، 24ساعت، 48ساعت و یک هفته بعد در فرم مخصوص توسط بیمار انجام خواهد شد. پيامدهای اوليه مورد انتظار عدم وجود تفاوت معنی دار در میزان موفقیت بالینی و/یا میزان درد بین دو گروه است.

دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز