بررسی ملاتونین به عنوان یک داروی بالقوه برای بهبود نتایج کلینیکی، کاهش حجم ناحیه اینفارکت، شاخص های خواب و عملکردهای شناختی در بیماران پس از استروک: یک مطالعه، دو سو کور، تصادفی و پلاسبو کنترل

هدف از این مطالعه بررسی اثرات ملاتونین بر روی بهبود علایم کلینیکی (عملی و عصبی-شناختی) و شاخص های خواب در بیماران پسا استروک می باشد. این مطالعه بصورت تصادفی، دو سو کور و پلاسبو کنترل در 60 بیمار مبتلا به استروک حاد انجام خواهد شد . شرایط ورود به مطالعه شامل مواردی همچون تشخیص استروک حاد در سرخرگ مغزی میانی (MCA ) تائید شده با تصویر برداری MRI؛ زن و مرد بین 18 تا 70 سال سن؛ شاخص NIHSS بین 5 تا 20 با نقص حرکتی 2 یا بالاتر برای هر پا یا دست؛ فرم رضایت آگاهانه و سطح هوشیاری زیر 2 در شاخض NIHSS خواهد بود. شرایط خروج از مطالعه شامل شرایطی همچون وچود سابقه نقایص نورولوژیک یا CVA؛ خون ریزی مغزی؛ کما ( سطح هشیاری بالای 2 در شاخص NIHSS ) و عدم قدرت بلع . بیماران واجد شرایط حضور در مطالعه به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم (دو گروه 30 تایی) تقسیم خواهند شد که دریافت کننده ملاتونین (6 میلی گرم در شب)( گروه درمانی) و یا سلولز (6 میلی گرم در شب)( گروه پلاسبو) به مدت 90 روز خواهند بود . بیماران قبل و پس از 90 روز درمان، از نظر 1)عملکرد کلینیکی با استفاده از Modified NIHSS and MRS score ، 2) حجم ناحیه اینفارکت با volumetry -basevoxel، 3) شاخص های subjective خواب با پرسشنامه های PSQI و PIRS و شاخص های عینی خواب با پلی سومنوگرافی در طول شب، و 4) عملکرد شناختی با استفاده از Addenbrook’s Cognitive Examination سنجیده خواهند شد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی شیراز