بررسی مقایسه ای تاثیر انجام تحریکات حسی توسط اعضاي خانواده و پرستاران بر سطح هوشیاری و علائم حیاتی بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه و وضعیت سلامت عمومی خانواده

بيماري كه در بخش مراقبت هاي ويژه بستري ميشود به دلایل مختلف در معرض محرومیت حسی می باشد. نتایج مطالعات از تاثیر مثبت انجام تحریکات حسی در جلوگیری از محرومیت حسی حکایت دارد. ولی هنوز نقش خانواده در مقایسه با پرستاران در انجام تحریکات حسی در تحقیقی مجزا سنجیده نشده است. هدف این مطالعه تعیین مقایسه ای تاثیر تحریکات حسی توسط اعضاي خانواده و پرستاران بر سطح هوشیاری و علائم حیاتی بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه و وضعیت سلامت عمومی خانواده می باشد. این پژوهش به روش کار آزمایی بالینی در سال 91-1390 انجام می شود. در این مطالعه تعداد 73 بیمار (تروماي مغزي - کمای گلاسکو بین 6 تا 12- سن بین 16 تا 65 سال ) بستری در بخش مراقبت های ویژه به روش بلوک بندی طبقه ای بر اساس گروه سنی در 2 گروه آزمون و یک گروه کنترل مورد بررسی قرار می گیرند. یک گروه توسط خانواده (بستگان درجه اول-بالاتراز 18 سال-...) و یک گروه توسط پرستار تحریک حسی دیانگ را دریافت می کنند. برای گروه کنترل مداخله ای انجام نمی شود. مداخله (انجام برنامه تحریکات حسی دی یانگ) برای گروه های آزمون روزی 2 ساعت و در ساعت 4 تا 5 عصر و 8 تا 9 شب، به فاصله 3 ساعت و به مدت 6 روز انجام می شود. براي كليه واحدهاي مورد پژوهش در سه گروه، میزان سطح هوشیاری و علائم حیاتی (فشارخون، دمای بدن، تعدادتنفس، ضربان قلب) در دو مرحله، 5 دقيقه قبل از مداخله و 30 دقيقه بعد از اتمام مداخله، توسط کمک پژوهشگر (فردی غیر از انجام دهنده تحریک) اندازه گیری می شود. وضعییت سلامت عمومی افراد خانواده در گروه آزمون (کسانیکه تحریکات حسی را انجام می دهند) و کنترل (کسانیکه تحریکات حسی را انجام نمی دهند) با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی بلافاصله قبل و بعد از ملاقات در اولین، ششمین و دوازدهمین ملاقات توسط کمک پژوهشگر به صورت مصاحبه ارزیابی می شود.

دانشگاه علوم پزشکی لرستان، معاونت پژوهشی