هدف ازمطالعه: تعیین اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی (MBCT) بر ناگویی هیجانی، نشخوار خودانتقادی و انعطاف پذیری روانشناختی در افراد مبتلا به اختلال علائم جسمانی طراحی: این مطالعه کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه موازی، کورنشده و تصادفی (پاکت مهر و موم) شده است. برروی 38 فرد مبتلا به اختلال علائم جسمانی مراجعه کننده به مراکز رواندرمانی واقع در شهر اصفهان انجام می شود. برای تصادفی سازی از روش پاکت مهر و موم استفاده شده است. نحوه و محل انجام مطالعه: 38 نفر واجد شرایط به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام 19 نفر) قرار گرفتند. هر دو گروه در پیش‌آزمون پرسش‌نامه‌های ناگویی هیجانی، نشخوار خودانتقادی و انعطاف پذیری روانشناختی را تکمیل کردند. گروه آزمایش8 جلسه به مدت 90 دقیقه ،در جلسات شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی در محل مرکز روان درمانی تحلیلی شرکت می کنند. و گروه کنترل درمانی دریافت نکرد. در پایان، هر دو گروه پس‌آزمون را تکمیل کردند. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: شرایط ورود: داشتن اختلال علائم جسمانی، دامنه سنی 20 تا 50 سال، داشتن توانایی جسمانی جهت شرکت در جلسات، موافقت آگاهانه و تمایل به شرکت در فرایند پژوهش، دارای میزان حداقل سواد خواندن و نوشتن شرایط عدم ورود: دریافت هرگونه درمان روانشناختی برای گروه کنترل، وجود آسیب روان-شناختی حاد نظیر افسردگی و اضطراب و... با توجه به تاریخچه پرونده روانپزشکی، سابقه ابتلا به بیماری های جسمی که نیاز به دارو یا رژیم خاصی دارند. گروه‌های مداخله: 19فرد واجد شرایط که پرسش‌نامه‌های تحقیق را به‌عنوان پیش‌آزمون تکمیل می‌کنند اما هیچ درمانی دریافت نمی‌کنند. گروه مداخله: 19 نفر واجد شرایط که پس از پیش‌آزمون، در جلسات شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی شرکت می‌کنند. متغیرهای پیامد اصلی: ناگویی هیجانی، نشخوار خودانتقادی، انعطاف پذیری روانشناختی